دیشب زشتی های زیادی رو دیدم. زشتی هایی که توی رفتار مردم این شهر دیدم با پیام هایی که توی گوشی هاشون هست تناقض داره. دیشب -با نهایت تاسف- فهمیدم که درخت کهن سرزمین من، از درون بیمار شده. بیماری ای چنان لاعلاج که تمام درونش رو پوسانده. و چیزی که تا به حال جلوی سقوط اخلاقی این جامعه رو گرفته، اقلیتی از مردم فهمیده ای هستند که معنی انسانیت رو می فهمند.

دیشب در مدت یکی دو ساعتی که از سر کار به خونه برمی گشتم، پشت هم بدبیاری آوردم. از شرکت که بیرون اومدم به سوپری رفتم و برای خط موبایلم (که اعتباریه) کارت شارژ خریدم. همونجا اون رو خراشیدم و کدش رو وارد کردم، اما خطا می داد. چند بار این کار رو کردم اما تعداد خطاها از یه حد بیشتر شد و خطم مسدود شد! برگشتم به همون مغازه و خیلی مودبانه به دو مرد صاحب مغازه جریان رو تعریف کردم و ازشون خواستم یا یک کارت دیگه بهم بدن و یا پولم رو. اونها زیر بار نرفتن و بعد یهو عصبانی شدن و شروع کردن به داد و بیداد. از تعجب خشکم زده بود. پولم رو خیلی بی ادبانه بهم پس دادن و من رفتم که سوار اتوبوس بشم. اتوبوس مثل همیشه به شدت شلوغ بود و همه مسافرها به هم چسبیده بودند. وقتی می خواستم پیاده بشم دیدم در کیفم بازه و کیف پولم نیست. تو اون شلوغی و تاریکی کف اتوبوس رو گشتم که بی حاصل بود. خوشبختانه کارت عابرم رو نبرده بودن. از بانک پول گرفتم و به امید پیدا کردن کیف پول، دوباره با اتوبوس برگشتم به همون ایستگاهی که سوار شده بودم. راننده ی اتوبوس یکی دو تا ایستگاه رو نگه نداشت و من مجبور شدم با تاکسی دوباره برگردم. راننده ی تاکسی هم از اینکه اون مسیر کوتاه رو به جای پیاده روی، تاکسی گرفته ام، شاکی شد! 

بالاخره به ایستگاهی که ازش سوار شده بودم رسیدم. اطراف رو کلی گشتم ولی اثری از کیف پولم نبود. از اون طرف هم باید یه تماس مهم می گرفتم که چون خطم مسدود شده بود، رفتم سراغ تلفن عمومی ها. تلفن اولی صدا رو منتقل نمی کرد و وقتی رفتم سراغ دومی، تلفن بعدی اصلا کارتم رو نمی شناخت! بی خیال تلفن شدم و برگشتم میدون ونک و رفتم سراغ ایستگاه تاکسی. اونجا با طولانی ترین صفی که به عمرم دیده بودم رو به رو شدم. طبق تجربه ی قبلی، تخمین زدم که با این صف طویل، باید حداقل یک ساعت توی صف بایستم. تصمیم گرفتم دربست بگیرم. اینجا بود که نمود دیگه ای از بیماری جامعه مون رو دیدم. راننده های دربست که صف به اون طولانی رو می دیدن، برای مسیری که با احتساب ترافیک حداکثر 20 دقیقه می شد، قیمتهایی مثل 20 هزار تومان پیشنهاد می دادن! وقتی به یکیشون اعتراض کردم که آخه خیلی زیاده، یکی دیگه شون خودش رو انداخت وسط و چنان رفتار بی ادبانه ای کرد که اشکم داشت در میومد. بالاخره کوتاه اومدم و سوار ماشینشون شدم و برگشتم خونه. 

از خونه باید به خونه ی دوستم می رفتم که برای شب یلدا قرار بود دور هم جمع بشیم. اما هرچی به آژانس ها زنگ می زدیم، از شدت ترافیک هیچ جا تاکسی نداشتن... بالاخره با هر بدبختی بود به خونه ی دوستم رفتم و تازه اونجا بود که احساس آرامش کردم.

قسمت دوم شب یلدام که بین جمع دوستانم بودم عالی گذشت و تلخی قسمت اول از یادم رفت. صبح که بیدار شدم، خدا رو شکر کردم که تو اون اتوبوس شلوغ، خانوم دزده بین این همه آدم سراغ کیف پول من اومده که پولش زیاد نبود. 

****

از امروز به بعد روزها طولانی می شن و خورشید هر روز بیشتر از روز قبل می تابه. از امروز، روزهامون پرنورتر می شه. امیدوارم این اتفاق برای فکر و اخلاق من و همه ی ساکنین این درخت کهن تناور، بیفته.